Współorganizatorzy





Urząd Miasta w Sieradzu



Gmina Lutomiersk
 

W okolicy Lutomierska odkryto jeden z najlepiej zachowanych śladów osadnictwa z epoki brązu. Wielkie znaczenie historyczne miało także odkrycie XI-wiecznego cmentarza. Archeolodzy szacują, że było tu około 150 grobów ludności tubylczej i wojów z Rusi Kijowskiej. Wiele okolicznych miejscowości wzięło swoje nazwy właśnie od nazwisk tych wojowników. Prawdopodobnie woj Lutomir wybudował przy jednym z przejść przez Ner niewielki gród, który został nazwany Lutomierskiem. W 1274 roku Leszek Czarny nadał mu prawa miejskie.
Do wzrostu gospodarczego niewątpliwie przyczynił się zarządzający miastem Konrad ze Zbrożowa, który w XV w. sprowadził z Czech 100 majstrów sukienników. Z historią miasta ściśle związany był także wojewoda rawski Andrzej Grudziński, dzięki któremu na ruinach XV-wiecznego zamku został wybudowany klasztor Ojców Reformatów i przyklasztorny kościół. W 1864 roku klasztor został zlikwidowany, zakonników wywieziono do Warty, a wszystkie dokumenty i bibliotekę do Petersburga. W czasie I wojny światowej budynek został zniszczony przez niemiecką artylerię. W 1924 roku odbudowano go i oddano Księżom Salezjanom. Innymi cennymi zabytkami gminy są: kościół parafialny w Lutomiersku oraz dworki w Mikołajewicach, Zofijówce, Lutomiersku, Bogdańcu i Mianowie.
Lutomiersk, dzięki dobremu połączeniu komunikacyjnemu z Łodzią, jest atrakcyjnym terenem wypoczynkowo-rekreacyjnym. Baza turystyczna gminy opiera się przede wszystkim na pięknie zagospodarowanym przyklasztornym kąpielisku i akwenie wodnym w Zofijówce. Jej wielki atut stanowi piękna przyroda: Puczniewski Obszar Chronionego Krajobrazu oraz rezerwat przyrody „Jodły Oleśnickie”. Atrakcją krajoznawczą są liczne pomniki przyrody w Szydłowie (aleja dębów szypułkowych), Mikołajewicach (lipy drobnolistne), Puczniewie (dąb szypułkowy, jesion wyniosły i liczne lipy drobnolistne), Lutomiersku (dąb szypułkowy) i Orzechowie - Trupiance (głaz narzutowy).





Urząd Miasta i Gminy w Warcie





Muzeum Zamek w Oporowie





Muzeum w Nieborowie i Arkadii



Urząd Miasta w Łęczycy
 

Początki Łęczycy sięgają prawdopodobnie VI wieku, kiedy gród był ośrodkiem plemienia Łęczan.
W państwie polskim Łęczyca pełniła rolę stolicy prowincji i była siedzibą kasztelani. Założono tu Jeden z pierwszych klasztorów w kraju - opactwo benedyktyńskie. W roku 1107 Bolesław Krzywousty przebudował gród tworząc warownię. W okresie rozbicia dzielnicowego Łęczyca była niekoronowaną stolicą kraju. Wtedy to na fundamentach opactwa zbudowano kościół p.w. NMP i św. Aleksego, który był siedzibą kanoników i rezydencją arcybiskupów gnieźnieńskich. Odbywały się tu synody kościelne
i zjazdy międzydzielnicowe. W XII wieku obok grodu na zachód od kolegiaty zaczęła rozwijać się osada miejska - obecnie Tum, na zachodnim brzegu Bzury była osada targowa, którą nazywano Starym

Wiek XII i XIV to dla Łęczycy najazd Tatarów, Litwinów, okres walki o władzę w podzielonym państwie, wreszcie najazd Krzyżaków w roku 1331.

W roku 1352 Kazimierz wielki podźwignął miasto. Na Nowym Miecie wybudował zamek, otoczył je murami, wzniesiono klasztor Dominikanów, ratusz i prawdopodobnie kościół famy. Zniszczył to wszystko kolejny pożar.

Władysław Jagiełło w roku 1400 odnowił dokument lokacyjny na prawie niemieckim. Za panowania Jagiełły na łęczyckim zamku miały miejsce ważne dla państwa wydarzenia. Kolejni Jagiellonowie też doceniali Łęczycę, odbywały się tu synody, zjazdy duchowieństwa. Rozkwit miasta przerwały pożary w roku 1462 i 1484.

W XVII wieku rozwija się rzemiosło i handel. Łęczyca jest jednym z ośrodków, gdzie odbywa się wymiana handlowa z zagranicznymi kupcami. Nie dane były jednak miastu spokojne czasy - zaraza, pożar w roku 1652, aż wreszcie potop szwedzki. Miasto wyzwoliły wojska polskie dopiero w X 1656 roku urządzając pogrom ludności żydowskiej. Miasto było zrujnowane doszczętnie jego odbudowa nie była prosta wobec kolejnych wydarzeń historii.

W roku 1773 Łęczyca została miastem wydziałowym, któremu podlegały wszystkie miasta królewskie z województwa łęczyckiego i brzesko-kujawskiego. Miasto liczyło 1500 mieszkańców.

Po drugim rozbiorze miasto dostało się pod panowanie pruskie. Prusacy wzmocnili fortyfikacje i osadzili w Łęczycy garnizon. W Królestwie Kongresowym Łęczyca zostaje ośrodkiem przemysłu sukienniczego. Osiedlają się tu niemieccy rękodzielnicy. Liczba ludności w roku 1828 wynosi 4225. Miasto nie wykorzystało jednak szansy. Przemysł rozwijał się słabo w porównaniu z sąsiednimi ośrodkami Łodzią, Ozorkowem i Zgierzem. W połowie XIX wieku w miecie stacjonuje garnizon rosyjski.
Po powstaniu styczniowym miasto zdegradowano do rangi powiatu. Pozostało tu jednak wiele instytucji. Było tu seminarium nauczycielskie, szpital, więzienie, stacja telegraficzna. Pracowała fabryka octu, browar, olejarnia i mydlarnia, miodosytnie, fabryka maszyn rolniczych i młyny. W 20-leciu międzywojennym miasto wpada w stan stagnacji gospodarczej i kulturalnej, w roku 1938 liczy 12200 mieszkańców. Pełni rolę ośrodka administracyjno-usługowego dla regionu. Podstawowym źródłem utrzymania mieszkańców jest rzemiosło.
Okres okupacji to dalsza degradacja miasta. W roku 1945 Łęczyca liczyła 5000 mieszkańców. Powojenna odbudowa Łęczycy postępowała bardzo wolno. Przełom nastąpił dopiero w roku 1955, kiedy rozpoczęła się budowa Łęczyckiego Zagłębia Rud Żelaza. Przyczyniło się to do rozwoju budownictwa, stworzenia nowoczesnej infrastruktury miasta. Odbudowano zamek i kolegiatę. Przemiany ostatnich lat uczyniły z Łęczycy siedzibę powiatu i powrót do pełnienia roli centrum dla rolniczego regionu.





Centrum Informacji Turystycznej w Spale





Warckie Centrum Kultury






Urząd Miasta i Gminy w Inowłodzu

do góry